BACKGROUND

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Αφιερωμένο στο μικρό μου αγγελούδι που μπήκε πριν από 47 μέρες στη ζωή μας!!! Θα σ'αγαπάω για πάντα, μια ανιδιοτελής αγάπη!!!

Κάπου, σε ένα σπίτι, εκεί γύρω από τη γειτονιά σου, ζει ένα κοριτσάκι. Το λένε Χριστιάννα. Το κοριτσάκι είχε την καλύτερη μαμά του κόσμου. Το φιλούσε και το κρατούσε αγκαλιά, σχεδόν όλη μέρα όταν ήταν μικρό.
Έπαιζε μαζί του με τις κούκλες του και του διάβαζε παραμύθια, αλλάζοντας τη φωνή της. Ακόμα θυμόταν η Χριστιάννα τις φορές που πλατσούριζαν μαζί στο μπάνιο και τα βράδια που της τραγουδούσε με τη μοναδική φωνή, μέχρι να το πάρει ο ύπνος.

Όμως, καθώς το κοριτσάκι μεγάλωνε, η μαμά του άλλαζε. Γινόταν πιο σοβαρή, και συνέχεια του έλεγε τι πρέπει να κάνει και τι να μην κάνει. Ακόμα και η φωνή της είχε αλλάξει. Το χαμόγελο σπάνια φαινόταν πια στα χείλη της και η διάθεση για παιχνίδι την είχε εγκαταλείψει. Η Χριστιάννα είχε στενοχωρηθεί πάρα πολύ και έψαχνε με το μικρό μυαλουδάκι της να βρει, τι κακό είχε βρει τη μαμά της και κάθε μέρα ήταν όλο και χειρότερα. Μάλλον θα ήταν κάποια αρρώστια, που είχε κολλήσει, και την άλλαζε τόσο πολύ.

Μετά από καιρό, παρατήρησε πως κάθε φορά που εκείνη έπεφτε και χτυπούσε, ή κάθε φορά που ήταν στο κρεβάτι με πυρετό, η μαμά της χειροτέρευε. Η ανησυχία της μεγάλωνε και γραμμές χάραζαν το μέτωπό της. Έτσι, κατέληξε πως εκείνη αρρώσταινε τη μαμά της και άρχισε να γίνεται πολύ προσεκτική. Έπλενε τα χέρια της, δεν έτρεχε στις σκάλες και σταμάτησε να ρουφάει τις μύξες της.
Όμως, όχι μόνο δεν είδε καμία αλλαγή, αλλά πρόσεξε πως και οι άλλες μαμάδες ήταν το ίδιο σοβαρές. Ίσως είχαν όλες κολλήσει την ίδια αρρώστια. Επίσης, ήταν φανερό πως όσο κι αν προσπαθούσε, δεν θα κατάφερνε ποτέ να σταματήσει να σκοντάφτει, κι ας μην ανέβαινε πάνω στα κάγκελα του σχολείου, και να κρυολογεί, ακόμα κι αν δεν έβγαζε το μπουφάν της. Είχε απελπιστεί, πώς να βρει τον τρόπο να κάνει τη μαμά της καλά;

Ένα πρωί, ενώ ήταν έτοιμοι να φύγουν για το σχολείο, η μαμά της είχε πάθει την καθημερινή της κρίση. Γύριζε γύρω γύρω και μάζευε πράγματα, έδινε κοφτές οδηγίες σε όλους και φώναζε δυνατά την ώρα κάθε δύο λεπτά. Την στιγμή που είχε σκύψει να δέσει τα κορδόνια της μικρής Χριστιάννας, όχι γιατί δεν ήξερε να το κάνει μόνη της, αλλά για να τελειώνουν πιο γρήγορα, η κόρη της έπιασε το πρόσωπο της μητέρας της με τα δυο της χεράκια και της είπε: «Τι ωραία που ήταν τότε που ήθελες να γίνεις σαν εμένα. Θυμάσαι;» και συνέχισε: «Εγώ δε θέλω να μεγαλώσω και να αρρωστήσω, όπως εσύ και οι άλλες μαμάδες.»
Η μαμά της δεν είχε χρόνο να της εξηγήσει ότι δεν ήταν άρρωστη, πως απλώς είχε τόσα να σκεφτεί και να κάνει. Πώς να περιγράψει σε ένα παιδί τι σημαίνει να είσαι μεγάλος; Πως να της πει ότι ανησυχούσε τόσο για εκείνη; Ένα δάκρυ γέμισε τα μάτια της και επάνω του γυάλισε όλη η λαχτάρα της μητέρας της να περάσει όμορφα με την κόρη της, όπως όταν ήταν ένα μικρό μωράκι στην αγκαλιά της. Όμως ο χρόνος είχε γίνει λίγος και εκείνη ήθελε να μην της λείψει τίποτα.
Ήθελε να είναι πάντα καλά. Δεν είχε καταλάβει ότι με αυτόν τον τρόπο της στερούσε το πιο σημαντικό, τη μαμά της. Εκείνη τη φιγούρα που γεμίζει ευτυχία κάθε παιδική καρδιά. Δεν είχε καταλάβει ότι το γέλιο της μητέρας είναι πολυτιμότερο από όλους τους θησαυρούς πάνω στη Γη.
Η Χριστιάννα έβαλε το χέρι της μέσα στο δικό της και της είπε: «Μη στενοχωριέσαι, με έχεις μάθει να προσέχω και δεν θα κολλήσω ποτέ αυτή την αρρώστια, που κλέβει τα γέλια και τα παιχνίδια.» Η μαμά της έσκυψε και της έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο για να σφραγίσει αυτή την συμφωνία μεταξύ τους και έβαλε τα δυνατά της να θυμάται πόσο όμορφα είναι να είσαι παιδί.
Από τότε, σκοπός της μητέρας της ήταν να δείξει στην κόρη της, ότι μπορεί να γίνει μεγάλη, χωρίς να χάσει την παιδικότητά της, γιατί εκεί κρύβεται όλη η χαρά της ζωής. Ακόμα κι όταν έχανε το δρόμο της, προς τον ενθουσιασμό, και απογοητευόταν από όσα γίνονταν γύρω της, αρκούσε μια ματιά μέσα στα παιδικά μάτια για να ξαναβρεί τη σπίθα, που θα κερνούσε φλόγα τη ζωή της.

Κείμενο, Έλενα Κατσαντώνη

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Γεννάμεεεεεεεεεεεεεεε.....Τελευταία ανάρτηση με Μια πίτσα πετυχημένη μμμ και πεντανόστιμη!!!




Γεννάμεεεεε....Πρώτα ο Θεός μέσα στις επόμενες μέρες θα'μαστε γονείς! Σαν όνειρο μου φαίνεται! Δεν το'χω συνειδητοποιήσει ακόμη!!! Έφτασε ο καιρός! Οπότε καταλαβαίνετε ότι δε θα'χουμε χρόνο ούτε για ανάσα όχι για αναρτήσεις! Είμαι τόσο ευτυχισμένη Θεέ μου!!! Και για να σας ανοίξω την όρεξη αποφάσισα να ανεβάσω μια συνταγή πίτσας που συνηθίζουμε να τρώμε με την παρέα μας...αν δεν γεννήσω μέχρι αύριο βράδυ αυτήν θα κάνω για τελευταία φορά!!! Είναι πανεύκολη και πεντανόστιμη!

ΥΛΙΚΑ:

Για τη ζύμη :

Αν θέλω να γίνει τραγανή η ζύμη βάζω 1/2 κιλό αλεύρι κοσκινισμένο ή και λίγο παραπάνω.
1 φακελάκι ξερή μαγιά
1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
1 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο
και
χλιαρό νερό...τόσο όσο να μην κολλάει η ζύμη απ'τα χέρια.
Την ανοίγω με τον πλάστη και αφού λαδώσω το ταψί μου στρώνω τη ζύμη μου στο ταψί και συνεχίζω...

Για τη σάλτσα:

Σε λίγο λάδι τσιγαρίζω ένα ξερό κρεμμύδι
μια σκελίδα σκόρδο
μια κουταλιά του γλυκού κάρι
λίγα μανιτάρια κομμένα σε μικρά κομματάκια
μια κουταλιά του γλυκού νοστιμιά
και
σάλτσα όση θέλω...αρκετή για την ακρίβεια γιατί θέλω να καλύψω τη ζύμη μου.
Αφού πάρει μια βράση ρίχνω τη σάλτσα μου στη ζύμη και συνεχίζω...

Για την επιφάνεια:

Βάζω με τη σειρά ή όπως μ'αρέσει:

κονσέρβα καλαμπόκι...ρίχνω αρκετά καλαμποκάκια πάνω στη σάλτσα μου
1 πράσινη πιπεριά κομμένη σε ροδέλες
1 κόκκινη  πιπεριά κομμένη σε ροδέλες
ελιές της αρεσκείας μας κομμένες σε κομματάκια
γαλοπούλα σε φέτες
αν θέλω κόβω και βάζω λουκανικάκια σε κομματάκια, αν έχω κι αν μ'αρέσουν.
κασέρι γκούντα σε φέτες ή τριμμένο
τυρί φέτα την τρίβω με τα χέρια
κεφαλοτύρι ή κάποιο τριμμένο αλμυρό κασέρι
και τέλος
μια ώριμη ντομάτα σε φέτες για την επικάλυψη.

Προθερμαίνω το φούρνο μου στους 200 βαθμούς στις αντιστάσεις (πάνω κάτω) και ψήνω την πίτσα μου περίπου για 35-40 λεπτά...βασικά κοιτάζω να έχει ψηθεί από κάτω και να έχει ξεροψηθεί από πάνω...εμπειρικά με το μάτι δηλαδή. Κορίτσια μου καλή μας όρεξη και καλή αντάμωση με το καλό όταν θέλει κι ο Θεός!

Καλή λευτεριά σε μένα :-) και καλές δημιουργίες σε σας!!!  Φιλάκια πολλάαααααααααααααααααααααααα!







Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014

Μμμμμ πεντανόστιμα τυροπιτάκια...και πανέυκολα!




ΥΛΙΚΑ

20γρ ξηρή μαγιά
1 αυγό
1 φλυτζάνι φρέσκο γάλα
μισή κούπα σπορέλαιο
1 κουταλάκι ζάχαρη
1 κουταλάκι αλάτι
μισό κιλό περίπου αλεύρι για ολές τις χρήσεις, κοσκινισμένο (εμένα μου πήρε 420γρ) μέχρι να ξεκολλήσει η ζύμη απ'τα χέρια.
Τα ψήνουμε στους 180 βαθμούς (πάνω κάτω στο φούρνο) μέχρι να ροδίσουν.

Για τη γέμιση θα χρειαστούμε:

Τυρί φέτα και ένα αυγό, τα ομογενοποιώ και βάζω λίγη γέμιση, δεν τα παραγεμίζω. Χτυπάω και ένα αυγό και τα αλοίφω. Θα σας βγούν περίπου 12 μεγάλα τυροπιτάκια (μπουρεκάκια).
Εγώ προσωπικά κρατήθηκα να μη φάω πολλά για να φάει και ο άντρας μου! Ααααχ άντε και καλή μας όρεξη κορίτσια!



Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

ΓΟΝΙΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!!




ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΕΓΗ …για πάντα

            Έχω ακούσει πολλά όνειρα: “Να γεννήσω, να λευτερωθώ, να ησυχάσω”, ή αργότερα: “Να ξεπεταχτούν τα παιδιά, να ησυχάσω”, πιο έπειτα: “Να στρωθούν στο σχολείο, να μπουν σε μία ρέγουλα, να ησυχάσω” κα απελπισμένες φωνές: “Αμάν! Να περάσει η εφηβεία που με παλάβωσε, να ησυχάσω…”.
            Έχω ακούσει πολλά τέτοια όνειρα και τα καταλαβαίνω γιατί πρώτα τα έκανα εγώ. Τα παιδιά γεννήθηκαν, λευτερώθηκαν, αλλά… Και ξεπετάχτηκαν αλλά…
             Και στο σχολείο πήγαν, τα προβλήματα τα έλυναν μόνα τους, αλλά… Και η εφηβεία πέρασε -αμάν πιά- αλλά… Ναι, ναι, μη μεταθέτετε την ησυχία σας όταν όπως λένε θα αποκατασταθούν επαγγελματικά ή με γάμο. Εγώ έκανα αυτό που από ένστικτο έκανε ο γονιός της Μεσογείου και έτσι πραγματικά ησύχασα. Τοποθέτησα τη φράση δηλαδή: γονιός για πάντα και από τότε… ησύχασα.
            Γονιός για πάντα, κάτω από την ίδια στέγη για πάντα και δόξα τω Θεώ, γι’ αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο αν τα “παιδιά” είναι αποκαταστημένα, όπως λέμε, έφυγαν απ’ τη φωλιά τους κι έκτισαν δικιά τους. Ξέρουν πως το αποκούμπι του πατρικού σπιτιού υπάρχει κι αναπαύονται σ’ αυτό. Οι επαγγελματικές στεναχώριες υπάρχουν πάντα και βεβαίως θα τις πούμε στο γονιό. Θα τις μεγαλοποιήσουν κιόλας αν θέλετε από μία ασυνείδητη ανάγκη να ακούσουν ένα γλυκό λόγο όπως τότε που έπεφταν σαν παιδιά, χτυπούσαν και ο γονιός τους έλεγε: “Έλα, δεν είναι τίποτα, μέχρι να παντρευτείς θα γιάνει”. Ρώτησα μία φίλη για τον νιόπαντρο γιο της τι κάνει. “Καλά” μου απάντησε. Μόνο που κάθε φορά που ρωτώ, το πληρώνω σε λεφτά, γιατί δεν τα βγάζουν πέρα τα παιδιά. Σκέφτομαι να μην ξαναρωτήσω τι κάνουν, γιατί φαλίρισα.
            Οι οικογενειακοί καβγάδες είναι κάτι συνηθισμένο και χρειαζούμενο, αν θέλετε…
            Το ζευγάρι, αν οι σχέσεις με το πατρικό σπίτι είναι καλές, θα φέρει αυτά τα προβλήματα προς λύσιν η σαν διέξοδο, στο γονικό σπίτι. Όταν ξεθυμάνουν, όταν με χιούμορ και εξυπνάδα τους απομυθοποιήσεις το… τραγικό τους αδιέξοδο και με την πείρα σου τους πείσεις πως η συνύπαρξη δυο χαρακτήρων έχει δυσκολίες για όλους, αλλά είναι γοητευτική η πορεία γνωριμίας και ένωσης μ’ αυτόν τον άλλον ξαναλάμπει ο ήλιος στα μάτια τους. Φεύγουν αγκαλιασμένοι κι εσύ βέβαια ψήνεις καφέ για να συνέλθεις από το σοκ που έπαθες. Αργότερα τα εγγόνια θα βρίσκουν καταφύγιο σε σένα. Η επαφή μαζί τους, μπορεί να μην είναι ποσοτική, δηλαδή να μη μένουμε κοντά κι έτσι να μη βλεπόμαστε και τακτικά ούτε για πολλές ώρες, αλλά ξέρουν πως σε κάθε δυσκολία θα τρέξουν σε σένα και είναι δύσκολος ο δρόμος σήμερα και για τα παιδιά.
            Τα σκέφτηκα αυτά, ετούτο τον καιρό που κάποια εγγόνια μου μπήκαν στην εφηβεία. Στην εφηβεία από την οποία πίστευαν πως είχαν πια ξεμπλέξει και γλυτώσει.
            Και αρχίσαμε ξανά, από την αρχή να κουβεντιάζουμε τα βάσανα του έρωτα, ή να προσπαθώ να ανασκευάσω την εφηβική βεβαιότητα πως “κανείς δεν με καταλαβαίνει”. Έπρεπε να στηρίξω τον άλλον που έχει την αγωνία των εισαγωγικών στο Πανεπιστήμιο, αυτή τη χρονιά. “Θα τα καταφέρω γιαγιά;”, όλο αγωνία ρώτησε, ερώτημα που το ‘χα ξανακούσει και από τα παιδιά μου.
            “Το μωρό, μάνα, αρρώστησε· θα τα καταφέρει ο οργανισμός του να τα βγάλει πέρα;”.
            Πηγαίνεις, έρχεσαι, πηγαινοέρχονται στο σπιτικό σου τα παιδιά σου. Δεν είναι εκείνα τα παιδικά πρόσωπα που ήξερες. Τώρα σχηματίστηκαν οι πρώτες -αδιόρατες βέβαια, αλλά σχηματισμένες -ρυτίδες, έγνοιας. Και όλοι αυτοί περιμένουν να τους ενισχύσεις την κλονισμένη αυτοπεποίθηση, περιμένουν όχι σοφίες, όχι ρετσέτες και αποφθέγματα. Περιμένουν να τους δώσεις την πίστη για την αξία του αγωνιζόμενου ανθρώπου.
            Κάτω από την ίδια στέγη έρχονται να κουρνιάσουν όνειρα, φόβοι, αγωνίες και τις καινούργιας γενιάς.
            Τι είπατε; Πώς μόλις μεγαλώσουν τα παιδιά σας ή όταν αποκατασταθούν θα ησυχάσετε;
            Μα ετοιμαστείτε για μία ευλογημένη αλήθεια: “Γονιός για πάντα”! “Κάτω από την ίδια στέγη για πάντα”. Ευτυχώς!!!

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Ο πιο ωραίος κορμός που έχετε φάει!!!

Δε θέλω να περιαυτολογήσω αλλά μόλις δοκίμασα τον κορμό που έφτιαξα και ξετρελάθηκα!!! Αλήθεια σας λέω αξίζει να δοκιμάσετε να τον φτιάξετε και θα με θυμηθείτε! Τη συνταγή μου την έδωσε η ξαδέρφη του άντρα μου η Κατερίνα και θα'χω να το λέω ότι μ'έσωσε, είναι ένα από τα πιο εύκολα γλυκά που έχω φτιάξει! Δε χρειάζεται ούτε μίξερ ούτε καν να λερώσετε τα χέρια σας! Λοιπόν θα χρειαστείτε: 

Υλικά:

2 πακέτα πτι μπερ
1 μικρό γαλατάκι συμπυκνωμένο γάλα πλήρες
1 φλυτζανάκι του καφέ λικέρ * να μην είναι βαρύ (μαστίχα ή κονιάκ ή αμαρέτο) γιατί θα πικρίσει το γλυκό, κεράσι αν έχετε, εγώ έβαλα ένα χειροποίητο
250 γρ άχνη ζάχαρη
1 βιτάμ 250γρ *το κεσεδάκι όχι το χάρτινο γιατί είναι πιο μαλακό, αυτό κάνει τη διαφορά
3 κουταλιές της σούπας κακάο
και τέλος 
1 σακουλάκι τρούφα σοκολάτας
λαδόκολλα και
αλουμινόχαρτο

Εκτέλεση:

Σε ένα μπολ σπάω τα μπισκότα με τα χέρια και ρίχνω αρκετή ποσότητα απ'το γάλα αλλά όχι όλο, θα μου χρειαστεί αργότερα , ρίχνω και το λικέρ.
Σε ένα άλλο μπολ βάζω την άχνη, το βιτάμ, το κακάο και το υπόλοιπο γάλα και το ανακατεύω, το διαλύω με ένα κουτάλι μέχρι να γίνει αλοιφή.
Κατόπιν ρίχνω το μείγμα με τα μπισκότα στο μπολ με το κακάο και ανακατεύω καλά.
Ανοίγω μια μεγάλη επιφάνεια από λαδόκολλα και ρίχνω αρκετή τρούφα, βάζω το μείγμα μου και από πανω ρίχνω την υπόλοιπη τρούφα, τυλίγω με τη λαδόκολλα καλά και μετά τυλίγω και με το αλουμινόχαρτο και τοποθετώ στην κατάψυξη, αυτό είναι όλο! Όταν περιμένετε κόσμο και δεν προλαβαίνετε να φτιάξετε κάτι ή αν λατρεύετε τα γλυκά φτιάξτε το και θα με θυμηθείτε! Την επιτυχία την έχετε δεδομένη οπότε θα ευχηθώ καλή μας όρεξη!!! 



Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Μανιταρόσουπα με κριθαράκι, νηστίσιμη και πεντανόστιμη!

Υλικά (για 4-5 άτομα)

1/2 κιλό μανιτάρια πλευρώτους πλυμένα καλά και κομμένα σε μέτρια κομμάτια. Εγώ χρησιμοποίησα μανιτάρια πορτομπέλο.Τα καθάρισα και τα έκοψα σε μικρά κομματάκια.
1 μεγάλο φλυτζάνι κριθαράκι
1 μεγάλο ξερό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 ώριμη μεγάλη ντομάτα ψιλοκομμένη
1 πατάτα μεγάλη κομμένη ροδέλες
1 καρότα κομμένα ροδέλες
1 κύβο λαχανικών
3 σκελίδες σκόρδο
   αλάτι, πιπέρι, μισό φλυτζάνι κονιάκ
1 μεγάλο φλυτζάνι έξτρα παρθένο ελαιόλαδο

Τσιγαρίζουμε σε μια βαθιά κατσαρόλα το κρεμμύδι και τα καρότα για 5 λεπτά, ανακατεύοντας συνεχώς. Προσθέτουμε κατόπιν την πατάτα, την ντομάτα, το σκόρδο,τον κύβο λαχανικών και 2 ποτήρια νερό. Χαμηλώνουμε τη φωτιά και προσθέτουμε τα μανιτάρια, το κριθαράκι, το αλάτι και το πιπέρι ( για να μη μας κολλήσει το κριθαράκι ανακατεύουμε συνεχώς και αν κρίνουμε ότι πρέπει προσθέτουμε κι άλλο νερό.)  Βράζουμε το φαγητό μας για μισή ώρα σε μέτρια φωτιά. Ρίχνουμε στο τέλος το κονιάκ, ανακατεύουμε και δοκιμάζουμε ώσπου να δούμε ότι το φαγητό μας έγινε. Άντε και καλή μας όρεξη!



Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014

Το νοικοκυριό και η χριστιανική ανατροφή του παιδιού   (Γέροντας Παίσιος)


-Γέροντα , πώς μπορεί μια νοικοκυρά να ρυθμίση τις δουλειές της , ώστε να έχη χρόνο και για προσευχή; Τι αναλογία δηλαδή πρέπει να υπάρχη ανάμεσα στην εργασία και στην προσευχή;

-Οι γυναίκες συνήθως δεν έχουν μέτρο στις δουλειές τους .Θέλουν συνέχεια να ανοίγουν δουλειές. Ενώ έχουν πολλή καρδιά και θα μπορούσαν να κάνουν πολύ καλό νοικοκυριό στην ψυχή τους , ξοδεύουν την καρδιά τους σε ασήμαντα πράγματα. Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα ποτήρι με ωραία σχέδια, με γραμμές κ.λ.π. Και αν δεν είχε γραμμές , την δουλειά του πάλι θα την έκανε. Εκείνες όμως πάνε στο κατάστημα και αρχίζουν: « Όχι, τις θέλω μέχρι εκεί τις γραμμές, όχι έτσι, όχι αλλιώς». Και αν έχη και κανένα λουλούδι, ε, τότε είναι που σκιρτά η καρδιά! Έτσι η γυναίκα καταστρέφει όλη τη δυναμικότητά της. Σπάνια θα βρης κανέναν άνδρα να δώση προσοχή σε κάτι τέτοια. Και αν ένα πορτατίφ είναι λ.χ. είναι καφέ η μαύρο, ούτε που το προσέχουν οι άνδρες. Αλλά η γυναίκα θέλει κάτι όμορφο, χαίρεται, δίνει ένα κομμάτι της καρδιάς της σε αυτό, άλλο κομμάτι σε κάτι άλλο, οπότε τι μένει για τον Χριστό; Τα χασμουρητά από την κούρασή της στην ώρα της προσευχής


  Όσο απομακρύνεται η καρδιά της γυναίκας από τα όμορφα, τόσο πλησιάζει τον Χριστό. Και όταν η καρδιά δοθή στον Χριστό, τότε έχει μεγάλη δύναμη! Είδα μια ψυχή αυτές τις μέρες που έχει αφεθή τελείως στον Θεό. Βλέπεις να καίη μέσα της μια γλυκιά φλόγα! Τα πάιρνη όλα στα ζεστά. Ήταν τελείως κοσμική, αλλά είχε καλή διάθεση και κάποια στιγμή τινάχθηκε η σπίθα μέσα της. Χρυσαφικά, λούσα,όλα τα πέταξε.Τώρα ζη με μια απλότητα! Αγωνίζεται, κάνει δουλειά πνευματική. Με τι θυσία κινείται! Ζήλεψε τους Αγίους με την καλή έννοια. Τι κομποσχοίνι, τι νηστείες κάνει, τι Ψαλτήρι διαβάζει!...Φοβερό! Αυτή τρέφεται με την άσκηση τώρα.
- Γέροντα, μία μητέρα μου είπε: «Είμαι αδύναμη σωματικά και κουράζομαι πολύ. Ούτε τις δουλειές προλαβαίνω να κάνω, ούτε μου μένει χρόνος για προσευχή».- -Να απλοποιήση την ζωή της, για να της μένη χρόνος και για προσευχή. Με την απλότητα μια μητέρα μπορεί να κάνη πολλή προκοπή. Αν μια μάνα έχει απλοποιήσει τη ζωή της, αλλά κοπιάζει, γιατί έχει πολλά παιδιά, δικαιούται να πη «κουράζομαι».Αν όμως χάνη το χρόνο της κοιτάζοντας πώς θα παρουσιάση τακτοποιημένο το σπίτι της στους ξένους , τότε τι να πη κανείς; Μερικές μητέρες , για να τα έχουν όλα τακτοποιημένα στο σπίτι, περιορίζουν ασφυκτικά τα παιδάκια και δεν τα αφήνουν να μετακινήσουν μια καρέκλα ή ένα μαξιλάρι. Τους επιβάλουν στρατιωτική πειθαρχία, και έτσι τα παιδιά , ενώ γεννιούνται κανονικά, μεγαλώνουν δυστυχώς βλαμμένα. Ένας μυαλωμένος άνθρωπος , αν δη σε ένα σπίτι που έχει πολλά παιδιά όλα τα πράγματα στην θέση τους, θα βγάλη συμπέρασμα ότι ή τα παιδιά είναι βλαμμένα ή η μάνα είναι βάρβαρη και επιβάλλει στρατιωτική πειθαρχία . Υπάρχει φόβος στην ψυχή των παιδιών , γιʼ αυτό πειθαρχούν. 
 Μια φορά είχα πάει σε ένα σπίτι με πολλά παιδιά. Πόση χαρά μου έδωσαν αυτά τα παιδάκια με τις παιδικές αταξίες τους , που χαλούσαν την κοσμική τάξη-το κάθε πράγμα στην θέση του. Αυτό είναι η μεγαλύτερη αταξία, που κουράζει πολύ τον σημερινό άνθρωπο.Παλιά δεν υπήρχαν πνευματικά βιβλία , για να βοηθηθούν οι μητέρες με την μελέτη. Τώρα υπάρχουν ένα σωρό Πατερικά, ένα σωρό μεταφράσεις, αλλά δυστυχώς οι περισσότερες μητέρες ή ασχολούνται με κάτι χαζά ή εργάζονται, για να τα βγάλουν πέρα.Η μάνα καλύτερα είναι να ασχολήται με την ανατροφή των παιδιών , παρά να καταπιάνεται σχολαστικά με το νοικοκυριό, με τα άψυχα πράγματα. Να τους μιλάη για τον Χριστό, να τους διαβάζη βίους Αγίων. Παράλληλα να ασχολήται και με το ξεσκόνισμα της ψυχής της , για να λαμποκοπάη πνευματικά. Η πνευματική ζωή της μητέρας θα βοηθήση αθόρυβα και τις ψυχές των παιδιών της .Έτσι και τα παιδιά θα ζουν χαρούμενα, και εκείνη θα είναι ευτυχισμένη ,γιατί μέσα της θα έχη τον Χριστό. Αν η μάνα δεν ευκαιρή ούτε ένα «Τρισάγιο» να πη, πώς θα αγιασθούν τα παιδιά της;
Και όταν, Γέροντα, μια μάνα έχη πολλά παιδιά και πολλές δουλειές;
- Όταν κάνη τις δουλειές στο σπίτι, δεν μπορεί συγχρόνως να προσεύχεται; Εμένα η μητέρα μου μου έμαθε να λέω την ευχή. Όταν σαν παιδιά κάναμε καμμιά αταξία και πήγαινε να θυμώση, την άκουγα που έλεγε: « Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Όταν έβαζε το ψωμί στο φούρνο έλεγε: « Εις το όνομα του Χριστού και της Παναγίας». Και όταν ζύμωνε και όταν μαγείρευε, πάλι έλεγε συνέχεια την ευχή. Έτσι αγιαζόταν και το ψωμί και το φαγητό που έκανε, αγιάζονταν και αυτοί που το έτρωγαν. Πόσες μητέρες που είχαν αγία ζωή είχαν και αγιασμένα παιδιά! Να, η μητέρα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη. Ακόμα και το γάλα αυτής της ευλογημένης μάνας, που θήλαζε ο Γαβριήλ –το κατά κόσμον όνομα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη ήταν ασκητικό! Είχε αποκτήσει δύο παιδιά και ύστερα ζούσαν με το σύζυγό της εν παρθενία, αγαπημένοι σαν αδέλφια. Είχε ασκητικό πνεύμα από μικρή, γιατί είχε αδελφή μοναχή ,ασκήτρια,την οποία επισκεπτόταν και αργότερα με τα παιδιά της . Ο πατέρας του Γαβριήλ ήταν και αυτός ευλαβής και ασχολούνταν με το εμπόριο, γι αυτό τον περισσότερο καιρό τον περνούσε στα ταξίδια. Αυτό έδινε την ευκαιρία στην μητέρα του να ζη απλά, να μη «μεριμνά και τυρβάζη περί πολλά», να τον παίρνη μαζί της και να αγρυπνή με άλλες γυναίκες πότε στις σπηλιές και πότε στα εξωκκλήσια. Γι αυτό μετά έφτασε σε τέτοια μέτρα αγιότητος.Η ευλάβεια της μητέρας έχει μεγάλη σημασία. Αν η μητέρα έχει ταπείνωση, φόβο Θεού, τα πράγματα μέσα στο σπίτι πάνε κανονικά. Γνωρίζω νέες μητέρες που λάμπει το πρόσωπό τους , αν και δεν έχουν από πουθενά βοήθεια. Από τα παιδιά καταλαβαίνω σε τι κατάσταση βρίσκονται οι μητέρες.

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

ΠΛΕΚΤΗ ΤΣΑΝΤΑ ΜΕ ΒΕΛΟΝΑΚΙ!!!

   Καλησπέρα στα κορίτσια της blogoγειτονιάς μας! Τι κάνετε? Πως τα περνάτε το φετινό παράξενο καλοκαιράκι που μια μας δροσίζει και μια μας καίει? Δροσιστήκατε σε κάποια παραλία ή κλειστήκατε στο σπίτι? Εμείς δόξα τω Θεώ μετά τις βολτίτσες μας στη Χαλκιδική επιστρέψαμε στην αγαπημένη Θεσσαλονίκη...κι αυτό μέχρι την παραμονή του 15Αύγουστου που θα επισκεφτούμε το χωριουδάκι μου...ανυπομονώ να ανταμώσω τους δικούς μου και να επισκεφτώ έναν υπέροχο παιδότοπο που έχουμε με ζωάκια και τεράστια πλατάνια, μετά τις 7 ηωρα έχει μια δροσιά που δε σου κάνει καρδιά να φύγεις! 
   Άργησα να ανεβάσω κάποια ανάρτηση αλλά ελπίζω σιγά σιγά να σας αποζημιώσω, έχω πλέξει ,εδώ και μήνες, τσάντες με βελονάκι αλλά λόγω υποχρεώσεων δε δέησα να τις ανεβάσω. Παρακάτω θα δείτε μια από αυτές σε πολύ αγαπημένα χρώματα, καφέ, μωβ, ροζ και φυσικά μπεζ. Μέσα την έχω επενδύσει με καφέ φόδρα και είναι έτοιμη για χρήση!!! 






Μέχρι την επόμενη ανάρτηση...φιλούθκια πολλά και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!!!

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!

Καλημέρα καλημέρα καλημέρα! Δεν ξέρω πως νιώθετε εσείς όταν έχετε γενέθλια εγώ πάντως κάθε χρόνο τέτοια μέρα χαίρομαι! Καταρχήν γιατί ξημερώσαμε και σήμερα, δόξα τω Θεώ, δεύτερον γιατί μεγαλώνω και δε με πειράζει καθόλου και έπειτα γιατί θα βρεθώ με αγαπημένα μου πρόσωπα και θα περάσουμε όμορφα! Ακόμη και στο google σήμερα ανέβασαν φωτογραφία γενεθλίων...τυχαίο? Δε νομίζω! Φέτος είναι διπλή γιορτή για μένα γιατί με βρίσκει με την οικογένειά μου που σύντομα θα μεγαλώσει κατά ένα μέλος και αυτό δεν περιγράφεται με λόγια!!! Να΄μαστε γεροί λοιπόν, να χαμογελάμε και να μην στεκόμαστε στην καθημερινότητα που περνάει και αφήνει μόνο άγχος αλλά να ζούμε τη στιγμή και όλα τα καλά που μας έχει δώσει ο καλός και καρδιογνώστης Θεούλης!!! Να περάσετε υπέροχα σήμερα και κάθε μέρα! 






Ως την επόμενη φορά....φιλάκιααααα!!!

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!







                                            



Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

Νηστίσιμος σιμιγδαλένιος χαλβάς!!!


Καλησπέρα και καλή σαρακοστή να έχουμε!

Τι πιο εύκολο από έναν νηστίσιμο σιμιγδαλένιο χαλβά? Λοιπόν κάντε τη συνταγή και θα με θυμηθείτε!

Συνταγή:

Υλικά:

5 κούπες νερό
2,5 κούπες ζάχαρη
1 ξύλο κανέλας
1 φλούδα λεμονιού
6 γαρίφαλα
1 κούπα σπορέλαιο
2 κούπες σιμιγδάλι χοντρό
1/2 της κούπας αμύγδαλα ή κουκουνάρια
λίγο ξύσμα λεμονιού

Εκτέλεση:

Σε μια κατσαρόλα διαλύω τη ζάχαρη με το νερό, βάζω την κανέλα, τη φλούδα λεμονιού και τα γαρίφαλα και βράζω το μείγμα μου για 5΄ λεπτά, αφού βράσει αποσύρω από τη φωτιά και αφαιρώ τα μυρωδικά.Σε ένα βαθύ τηγάνι ζεσταίνω το σπορέλαιο και ρίχνω το σιμιγδάλι, το καβουρντίζω σε μέτρια φωτιά μέχρι να ροδίσει, όσο πιο σκούρο γίνει τόσο πιο βαρύς θα γίνει ο χαλβάς, αν θέλετε μην τον καβουρντίσετε τόσο πολύ ώστε να μη γίνει πολύ σκούρος.Λίγο πριν τελειώσει το καβούρντισμα, ρίχνω τα αμύγδαλα ή τα κουκουνάρια για να ψηθούν και να ροδίσουν κι αυτά.Αδειάζω το μείγμα μου με πολλή προσοχή στο σιρόπι (όταν ρίχνετε τον χαλβά στο σιρόπι επειδή είναι ζεστά και τα 2, το σιρόπι πετάει τον χαλβά και μπορεί να σας κάψει) και προσθέτω το ξύσμα λεμονιού, ανακατεύω πάνω στη φωτιά ώσπου να φουσκώσει το σιμιγδάλι και ν' απορροφήσει όλο το νερό, όταν θα ξεκολλάει ο χαλβάς απ'το κουτάλι σας τότε είναι έτοιμος, κατεβάστε την κατσαρόλα απ' τη φωτιά και σκεπάστε με μια πετσέτα και μετά με το καπάκι της και αφήστε για 15΄, βάλτε σε μια φόρμα και πατήστε να πάρει το σχήμα της και αναποδογυρίστε τον σε πιατέλα.Πασπαλίστε με κανέλα και καβουρντισμένα αμύγδαλα ή κουκουνάρια. Καλή επιτυχία!!!




Σάββατο, 1 Μαρτίου 2014

Α beautiful Crochet Ladybug Hat! ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΣΚΟΥΦΑΚΙ ΠΑΣΧΑΛΙΤΣΑ ΜΕ ΒΕΛΟΝΑΚΙ!!!

   Καλησπέρα στην αγαπημένη blogoγειτονιά μου! Τι κάνετε? Μου λείψατε φουλ! Εύχομαι όλους αυτούς τους μήνες που έχω να αναρτήσω να είσαστε καλά, να περάσατε καλά και να κάνατε πράγματα που αγαπάτε. Το Δεσποινάκι εκτός απ' τα όμορφα και τα δύσκολα που βιώνουμε δεν έχει αφήσει επ' ουδενί το πλέξιμο. Έτσι αποφάσισα σήμερα, αν και με πυρετό, να ανεβάσω αυτό το σκουφάκι που είναι και το αγαπημένο μου και να ετοιμάσω τις βαλίτσες μας για εκδρομή γιατί πως να μείνεις Θεσσαλονίκη ένα τέτοιο τριήμερο, όταν όλη η πόλη έχει αδειάσει???
   Αυτό το σκουφάκι το' χω χαρίσει στη φίλη μου τη Γεωργία για τη μικρή της πριγκίπισσα και νομίζω ότι είναι ότι πιο γλυκό υπάρχει για κοριτσίστικο κεφαλάκι! Εύχομαι να το χαρεί και υπόσχομαι να της φτιάξω κι άλλα στο μέλλον! 
   Η πλέξη είναι απλή και εύκολη, χρειάζεται μόνο χρόνος και πολλή αγάπη!  

Την επόμενη φορά θα αναρτήσω και οδηγίες πλέξης.


ΣΚΟΥΦΑΚΙ ΠΑΣΧΑΛΙΤΣΑ ΜΕ ΒΕΛΟΝΑΚΙ



Καλό τριήμερο!!! Να περάσετε όμορφα!


Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

New very very easy scarf,gloves and a difficult crochet bag!!! Καινούρια πολύ πολύ εύκολα κασκόλ,γάντια και ένα(δύσκολο στην πλέξη)τσαντάκι για τα βελονάκια μου!!!

ΚΑΣΚΟΛ,ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΚΑΙ ΓΑΝΤΙΑ ΜΕ ΒΕΛΟΝΑΚΙ

ΓΑΝΤΙΑ ΜΕ ΒΕΛΟΝΑΚΙ


ΤΣΑΝΤΑΚΙ ΓΙΑ ΤΑ ΒΕΛΟΝΑΚΙΑ ΜΟΥ

Προσθήκη λεζάντας

ΤΣΑΝΤΑΚΙ ΓΙΑ ΤΑ ΒΕΛΟΝΑΚΙΑ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟ ΜΕ ΒΕΛΟΝΑΚΙ 






Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

Όταν η Παναγιά συνάντησε τη Μάνα του Ιούδα


Οι δύο Μητέρες...

Μ’ αργό το βήμα η Παναγιά,
μ’ αμέτρητο τον πόνο,
την νύχτα από τον Γολγοθά κατέβαινε με μόνο
τον Ιωάννη πλάι της
μες στο σκοτάδι εκείνο
κι οι πέτρες ανατρίχιαζαν στον μυστικό της θρήνο.

Γύρω, τριγύρω σιγαλιά,
βουβός είναι ο δρόμος.
Θαρρείς τον κόσμο νέκρωσε κάποιος μεγάλος τρόμος.
Κι όσο βαδίζουν σαν σκιές
στ’ άχαρα εκείνα μέρη,
μοιρολόγια λέει η Παναγιά, τα πιο όμορφα που ξέρει.

Κι ο αντίλαλος,
απ’ όπου κι αν διαβαίνει
κάθε λουλούδι τρυφερό, που βρίσκεται μαραίνει.
Πώς να μην κλάψει που ΄γινε
γι’ αυτήν σκοτάδι η μέρα;
Κι αν είναι Αυτός θεάνθρωπος, εκείνη είναι μητέρα.

Και να που ακόμη μια φωνή
την ερημιά ταράζει.
Αχ, τι φωνή λυπητερή. Ποιός και γιατί στενάζει;
Ποιος σαν Αυτήν άλλος πονεί
και μοιρολόγια λέει;
Μη του παιδιού της το χαμό κι άλλη μανούλα κλαίει;

Ναι, κάποια μάνα είναι αυτή,
που μονάχη στην άκρη,
απαρηγόρητα θρηνεί και χύνει μαύρο δάκρυ.
Και τούτη σαν τη Μαριάμ,
τον γιο της έχει χάσει
και δεν μπορεί τέτοιο κακό ποτέ να το ξεχάσει.

Η Μαριάμ τον Ιησού
τον είδε σταυρωμένο
και τούτη είδε τον γιόκα της στο δέντρο κρεμασμένο

Και κλαίει, μα το κλάμα της
δεν συγκινεί κανένα.
Νιώθει όμως τον πόνο της, η Παναγιά η Παρθένα.
Που την ακούει τραβά
και πάει να την γνωρίσει,
λόγια αγάπης να της πει, να την παρηγορήσει.

Μ’ ένα γλυκό χαμόγελο,
συμπόνοια γεμάτο,
μάνα της κράζει, δύστυχη μη σέρνεσαι ‘δω κάτω!
Δεν είσαι μόνη που έχασες
το φως το των ματιών σου
Είμαι κι εγώ, μην δέρνεσαι ποιος ήταν πες μου ο γιος σου;

Και αυτή δειλά, σαν ένοχος της απαντά:
Αδελφή μου,
Ιούδας ονομάζεται το σπλάχνο, το παιδί μου.
Μόνο μια μάνα, μόνο αυτή,
σ’ όλο τον κόσμο ξέρει
Ποιο κοφτερό νιώθει βαθιά, στα σπλάχνα της μαχαίρι.

Στους πέντε δρόμους ρίχτηκα,
παιδί μου σαν ζητιάνα.
Αχ κάλλιο να μην έσωνα, Θεέ μου, να γίνω μάνα.
Η Παναγιά κατάλαβε,
τον γιο της τον γνωρίζει,
μα σαν μητέρα του Χριστού, δεν φεύγει, δεν γογγύζει.

Τον ιδικό της τον καημό
ξεχνά την ώρα εκείνη
Και για τη μάνα τώρα αυτή, τα δάκρυά της χύνει.
Σκύβει και την ασπάζεται,
χαϊδεύει τα μαλλιά της
και την κρατάει με στοργή πιστά στην αγκαλιά της.

Της λέει λόγια της καρδιάς
και την γλυκομερώνει.
Της δίνει θάρρος, δύναμη κι απάνω την σηκώνει.
Έλα και μείνε σπίτι μου, την νύχτα να περάσεις,
εκεί κι οι δυο τον πόνο μας, τον μητρικό να πούμε,
το δάκρυ μας να σμίξουμε και να προσευχηθούμε.

Η μια στης άλλης το πλευρό,
σκυφτές συλλογισμένες,
οι δυο μανάδες περπατούν αδελφαγκαλιασμένες.
Ο Ιησούς,
που στον Γολγοθά κρεμάται,
έδωσε τέτοιαν εντολή: Αλλήλους ν΄ Αγαπάτε!

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Και πλέκω πλέκω πλέκω μπερεδάκια με βελονάκι!

   Καλησπέρααααααααα κορίτσια! Τι κάνετε? Είστε καλά? Εύχομαι, μετά τις φοβερές πλημμύρες και το χαλάζι που έριξε σε Αθήνα και Ημαθία, να είστε καλά και να μην υποστήκατε ζημιές. Εγώ συνεχίζω ακάθεκτη να πλέκω πλέκω πλέκω και δε σταματώ γιατί νιώθω τόσο ευτυχισμένη κάθε φορά που ολοκληρώνω ένα πλεκτό μου που δε συγκρίνεται με τίποτα πιστέψτε με! ;-) 

   Αυτή τη φορά μου ζητήθηκε να πλέξω μπερεδάκια σε πραγματικά πολύ όμορφα χρώματα που όποιος τα είδε τα ζήλεψε, μέχρι κι εγώ τα ζήλεψα και αυτή τη στιγμή πλέκω το δικό μου ασπρόμαυρο μπερεδάκι! Εύχομαι να σας αρέσουν! 

Λαδί με μοβ λουλούδι, σάπιο μήλο με γκρί λουλούδι,λευκό και ασπρόμαυρο.


Λευκό

Σάπιο μήλο με γκρί λουλούδι 
ασπρόμαυρο
Τα λέμε σύντομα, πρώτα ο Θεός! Φιλιά πολλά ως τότε! ;-)

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Συνέχεια πλεκτών...καρφιτσοθήκες!

Δε σταματώ να πλέκω ποτέεεεε! Καλησπέρα πέρα για πέρα! Εύχομαι να είστε όλες/όλοι τέλεια όπως εγώ!!! Προχθές εκεί που καθόμουν βρήκα ένα σχέδιο με καρδιές, πήρα φόρα που λέτε (όπως πάντα) και έκανα αρκετές και σκέφτηκα να τις κάνω δώρο στις κολλητές μου για να βάζουν πάνω τις καρφίτσες τους...καρφιτσοθήκες με λίγα λόγια! Έτσι και χρήσιμες θα βγούν και σίγουρα οι φίλες μου θα με θυμούνται πιο συχνά...όχι ότι θα με ξεχάσουν!!! χαχαχα! Και να θέλουν δε μπορούν!!!! Πως σας φαίνονται? Με μεγάλη μου χαρά να σας δώσω οδηγίες κατασκευής...και μια ιδέα που μου ήρθε μόλις τώρα...αν συνδιάσετε κόκκινο με λευκό και μαύρο μπορείτε να τις κάνετε δώρο στον αγαπημένο σας!
Αααα ξέχασα να σας πω ότι βρήκα και ένα εύκολο σχέδιο λουλουδάκι με φύλλα!







Με την πρώτη ευκαιρία θα σας δείξω και άλλες πλεκτές δημιουργίες μου! Εώς τότε φιλιά πολλά και να περνάτε σούπερ!

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

Πλεκτά σκουφάκια κουκουβάγια και ροζ παπουτσάκια!

Φίλες μου αγαπημένες...και φίλοι μου πολύ καλησπέρα σας! Σήμερα είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου μέρες γιατι...χιόνισε!!!! Ζήτωωωωω! Το αγαπημένο μου είναι να ξυπνάω το πρωί και να το'χει στρώσει, ναι το ξέρω κάνω σα μικρό παιδί αλλά δεν είναι πανέμορφη εικόνα να ξυπνάς  το πρωί και ν 'αντικρίζεις ένα χιονισμένο χωριό?! Οπότε καταλαβαίνεται ότι έμεινα μέσα και έπλεξα, δεν το συζητώ ότι έχουν πάρει φωτιά τα βελονάκια!!! Οι κουκουβάγιες είναι ότι πιο εύκολο και γρήγορο από σκουφάκι έχω πλέξει τον τελευταίο καιρό. Το γαλάζιο το έπλεξα για το μπέμπη ενός φίλου μας και το ροζάκι με τα παπουτσάκια είναι για τη νεογέννητη μπέμπα του συμμαθητή μου του Μανώλη! Λοιπόν περιμένω ν 'απαντήσω στις όποιες απορίες σας και αν μπορώ να βοηθήσω, τις φίλες που θέλουν να φτιάξουν μια κουκουβάγια, θα ήταν χαρά μου! Έχω πάρα πολλά όμορφα και πρωτότυπα πλεκτά να σας δείξω, αλλά αυτά την επόμενη φορά! Μέχρι τότε να έχετε ένα υπέροχο απόγευμα, να πάτε βολτίτσα για ζεστή σοκολάτα ή τσαγάκι και να απολαύσετε την τόσο ρομαντική ημέρα...και νύχτα που έρχεται! Φιλιά πολλάααααααα!!!






Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

Για ρομαντική ατμόσφαιρα!







Το νέο μου απόκτημα! Κορίτσια κορίτσια...αυτά τα πανέμορφα κεριά έγιναν δικά μου! Η φίλη μου η Μαρία είναι χρυσοχέρα, καιρό τώρα παρακολουθώ τη δουλειά της και πραγματικά δεν έχω λόγια, μόλις τα είδα ήθελα να τ' αποκτήσω...κι άμα βάλω κάτι στο μυαλό μου....προχθές κιόλας το μεσημέρι παρέλαβα την παραγγελία μου κι αυτά τα εκπληκτικά κεριά έγιναν επιτέλους δικά μου...φυσικά έχουν διακοσμήσει ήδη το δωμάτιό μου και θέλω να σας πω ότι ταιριάζουν τέλεια με το χώρο και μυρίζουν υπέροχα! Μαρία μου ευχαριστώ πολύ για την τόσο γρήγορη και πραγματικά καλή δουλειά και σου εύχομαι πάντα καλές δουλειές!!!

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

ΜΑΘΕ ΤΕΧΝΗ!!!

Καιρός είπα να μάθω κι εγώ να φυτεύω, μάθε τέχνη κι άστηνε κι αν πεινάσεις...έτσι πριν λίγες μέρες πήγα μαζί με μπαμπά μου στο θερμοκήπιό του και φυτέψαμε μαρουλάκια,ήτανε η δεύτερη καλλιέργεια και αφού είχε σκάψει ο μπαμπάς μου και είχε ρίξει λίπασμα μετά τα φυτέψαμε και τα ποτίσαμε, πλάκα έχει η όλη διαδικασία, πόσο μάλλον όταν γίνεται με καλή παρέα! Με την ευκαιρία  έβγαλα και μερικές φωτογραφίες. Είναι δύσκολη δουλειά, πρέπει να τα ποτίζεις κάθε μέρα με σύστημα και να 'χεις το νου σου αν φυσάει να κλείσεις το θερμοκήπιο, να τα περιποιήσε και να τα κόβεις στην ώρα τους...!


εδώ έχει μελιτζάνες, πιπεριές και καυτερές πιπεριές!

εδώ είναι τα πράσα!

μόλις φυτέψαμε και ποτίσαμε τα μαρουλάκια!

Το θερμοκήπιο...στα δεξιά είναι οι ντομάτες!

κι εδώ οι ντομάτες!




Έχει και πολλά άλλα ζαρζαβάτια ο μπαμπάς (μπρόκολα, αγγουράκια, ρόκα, ραπανάκια,κτλ) γιατί διατηρεί κι ακόμη ένα θερμοκήπιο στο σπίτι, εμείς εδώ στο χωριό έχουμε μεγάλες αυλές και το εκμεταλλευόμαστε...σ 'αυτούς τους καιρούς είναι μεγάλη ευλογία να έχεις το μπαξεδάκι σου και είναι μια ενδιαφέρουσα ασχολία για να περνάει δημιουργικά η ώρα σου!

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Birthday Candy Giveaway!

Καλό Φθινόπωρο θα σας ευχηθώ φίλες μου, ακόμη ο Χειμώνας αργεί .... και εύχομαι να αργήσει πολύ! Έπειτα από ένα καταπληκτικό καλοκαίρι στη Ζάκυνθο, με πολλά μπάνια, εξόδους και πολύ ξεκούραση επανέρχομαι στην πραγματικότητα και στις δημιουργίες μου, αυτή τη φορά όμως δε θα σας δείξω κάτι, όχι προς το παρόν. Προέχει το δώρο γενεθλίων απ' το scrap friends, αξίζει να δηλώσετε συμμετοχή, μια ματιά θα σας πείσει!


Zephyr Candy
  


  Paris Candy

  


Tea Thyme Candy

    

Τα δωράκια είναι τέλεια....
Ο διαγωνισμός θα κλείσει στις 3 Οκτωβρίου...μην τον χάσετε!!!
Υπομονή μέχρι την επόμενή μου ανάρτηση...εώς τότε πολλά φιλιά!